Entradas

Primaveira (1)

  Parte I: Primavera Capítulo 1 O vento aínda era frío. Acaba de comezar a primavera, pero o inverno resistíase a afastarse da cidade. Durante a súa estadía apoderárase da natureza, dándolle aos parques un aspecto desolado e calmado que pouco tiña que ver co seu fervor habitual. Cando Eigo saía de clase cruzaba un alameda para chegar a casa, a noite temperá creaba un aura fantasmal. A rapaza sentía a necesidade de pechar o abrigo da base ao pescozo e camiñar moi apresa, en parte para entrar en calor e protexerse das baixas temperaturas e, en parte, por un temor infantil ao que era incapaz de poñer nome. Que temía? Á escuridade, á noite? Acaso pensaba que a ían atacar? Non era quen de representar con palabras as sensacións que experimentaba ao atravesar o parque, pero non puido evitar trazar en carreira os últimos metros e chegar a unha rúa transitada. Chegou ao portal do seu vello edificio e abriu con dificultade a pesada porta de metal. Aquel lugar precisaba moitos amañ...

A bruxa das montañas (I)

Colleu o coitelo e cravouno con pericia, intentando despegar a parte superior, lentamente, sen rachar á vez ningunha raíz. Por sorte tiña experiencia. Unha vez aberto o oco, cavou coas súas propias mans, ata chegar a unha terra húmida que lle pareceu adecuada. Colleuna entre as súas mans e cheirouna con anhelo. O seu aroma era o dos piñeiros e os carballos, había un resto de manzano, moi antigo. Inspirou amodo. Había algún resto de animal, seguro, esa terra coñecera o sangue. —E sen embargo tampouco serve —rosmou, volvéndoa lanzar no buraco. Recolleu a terra coas mans e foina devolvendo ao seu lugar, despois, coma se dunha tapa se tratara, depositou ao retal de herba no sitio e ergueuse. Sacudiu as mans, pero estaban molladas e quedaron incluso máis sucias que antes. Colleu o coitelo e, con neglixencia e desidia, usouno para quitarse os restos de terra de entre as unllas. Comezou a camiñar distraidamente. Oíuse un chillido. —¡Maldito becho! Sempre en medio. Debeume tocar o ú...

Introducción. Primeira parte.

Disque cando un espírito che toca o teu destino cambia por completo. Alguén aparece na túa porta e colle a túa man para levarte consigo. Iso foi o que me pasou a min. Os recordos de aquela época son difusos, fai tanto tempo que xa non lembro nin en que ano nacín. Si que sei que ocorreu en Xapón e que, apenas tendo eu idade casadeira, houbo unha guerra civil na que o meu pai combatía. Seguramente corría o ano 1221. Lembro ter ido ao templo coa miña nai, a rezar pola saúde da nosa familia e o fin das batallas. Podo evocar as longas escaleiras que me levaron alí, a madeira coloreada de vermello, as cordas e o ambiente sacro e venerable. Estaba collida do brazo da miña nai cando notei moito frío e unha brisa que me empurraba desde atrás. Non me atrevín a darme a volta, pero pareceume que unha man agarraba o meu corazón e o conxelaba. Nunca máis volveu latir. Sei que saín correndo e volvín a casa, a miña nai chamoume a berros, pero non me volvín. Fai tanto, tanto tempo que non podo lemb...